Het tekort

Wat is er aan de hand? Zoals altijd aan het begin van de lente organiseert kunstvereniging P.A.C. een open dag. Daarop presenteren we de cursussen en wordt een nieuwe tentoonstelling geopend. Belangstellenden kunnen zich direct inschrijven en het is mooie manier om P.A.C. onder de aandacht te brengen. De organisatie en uitvoering van de open dag kosten de nodige tijd en moeite. Natuurlijk neemt het bestuur hierin het voortouw, maar er zijn vrijwilligers nodig voor de logistieke ondersteuning, de PR-campagne, de catering en de begeleiding tijdens de dag.

De laatste jaren blijkt het echter moeilijker dan voorheen om voldoende mensen te vinden. Volgens Pieter en Toon ‘hoorde het er vroeger gewoon bij’. Als je je inschreef voor een cursus of lid werd, wist je dat je een paar keer per jaar vrijwilligerswerk voor de vereniging deed. “En dat vond iedereen heel normaal,” constateert Pieter zuchtend. “Maar nu lijkt het wel alsof mensen alleen nog wat willen doen als je ze betaalt.”

“Hoe werven we die vrijwilligers eigenlijk?” vraag ik. “Nou, gewoon,” legt Pieter uit, “We sturen een brief naar alle leden en cursisten en vragen of zij vrijwilliger willen zijn bij de open dag. We doen daarbij een beroep op hun betrokkenheid bij P.A.C. en hun morele plicht om bij te dragen aan een bloeiende vereniging.” Judith schraapt haar keel: “Ik heb laatst gelezen dat moderne vrijwilligers zich meer als zappende klanten gedragen. En dat betekent dat je ze steeds iets nieuws moet bieden en dat je ook duidelijk moet maken wat hun inzet hen oplevert. Niet iedereen beschouwt P.A.C. als iets wat van hem of haar is, zoals wij.”

Beduusd kijken de andere bestuursleden Judith aan. “Dus jij bedoelt,” zegt Freek nadenkend, “dat wij duidelijk moeten maken wat wij te bieden hebben in ruil voor de vrijwillige inzet van onze achterban. Zo had ik er nog niet naar gekeken.” Voordat Toon en Pieter hun bezwaren tegen deze denkwijze kunnen uiten, val ik Judith bij. “Als wij onze aanpak niet veranderen, wordt de kans steeds kleiner dat we voldoende vrijwilligers vinden.” Of het gelukt is om het anders te doen, vertel ik u graag een volgende keer. In ieder geval is de open dag succesvol verlopen…

Wilt u meer lezen over de zappende klant waar Judith het over heeft, download het artikel Allemaal anders: omgaan met moderne vrijwilligers »

Bert van der Sluijs is 49 jaar, getrouwd met Sylvia en sectorhoofd werk & inkomen bij een middelgrote gemeente. Hij is gevraagd penningmeester te worden van Kunstvereniging P.A.C. waar hij cursist is. Wat Bert als nieuw bestuurslid meemaakt leest u in zijn weblog. Bert staat metafoor voor vastzittende besturen in vrijwilligersorganisaties.